Director : 𝘽é𝙡𝙖 𝙏𝙖𝙧𝙧
1889 లో జర్మన్ ఫిలాసఫర్ నీషే, ఇటలీలోని ట్యురిన్ అనే పట్టణ వీధుల వెంట నడుస్తున్నపుడు, ఒక గుర్రాన్ని కదలటం లేదనే కారణంతో దాని యజమాని దానిపై కొరడా ఝుళిపించడాన్ని చూసి ఆయన కుప్పకూలి పోయాడని, ఆ సంఘటన తర్వాతే నీషే మతి స్థిమితం కోల్పోయాడని చెప్తారు. నీషే జీవితంపై ఈ పర్టికులర్ సంఘటన ప్రభావం ఎక్కువగా ఉందని, ఆ తరువాతి జీవిత కాలంలోనే Nihilism ఫిలాసఫీని తాను మరింత నమ్మడం, దాని గురించి రాయడం, మాట్లాడటం జరిగిందని అతని జీవితాన్ని పరిశోధించిన వాళ్ళు తెలుసుకున్నట్లు నీషే గురించి పబ్లిక్ డొమైన్ లో ఉంది.
ఆ సంఘటనలో ముఖ్యపాత్ర ఉన్న అలాంటి ఒక గుర్రం కథపై తీసిందే ఈ మూవీ. నేపథ్యం హంగేరీ అనే యూరోప్ దేశంలో ఉంటుంది. నీషే పాపులర్ ఫిలాసఫీ అయిన నిహిలిజం ఈ మూవీకి ప్రధాన కథాంశం. మనిషి జీవితంలోని బోర్ డం, నథింగ్ నెస్, మీనింగ్ లెస్ నెస్, అస్తిత్వ భారం – వీటిని సినిమా రూపంలో చూపిన ప్రజ్ఞాశాలిగా దర్శకుడికి గుర్తింపు వచ్చింది.
రాత్రి నిద్ర తర్వాత మేల్కొని, ఒక చేయి పనిచేయని తన తండ్రికి ఆ కూతురు బట్టలు తొడిగించడం, ఆహారం కోసం potatos ని ఉడికించి టేబుల్ పై ఉంచడం, బయట విపరీతంగా వీస్తున్న గాలిలోకి వెళ్ళి బావిలోంచి నీటిని తేవడం, బట్టల్ని వేడినీటిలో పిండేయటం, తండ్రి బయటి ప్రయాణానికి గుర్రపు బండిని సిద్ధం చేయడంలో ఆమె తోడవడం, ఆ తండ్రి livelihood కోసం అవసరమైన వాటిని తీసుకురావడం ఇదే వారి రోజువారీ దినచర్య. ఎప్పుడూ చేసిన పనినే మళ్ళీ మళ్ళీ చేస్తుండే వాళ్ళ జీవితాలలో సంతోష లేమిని, నిరాశని, pointlessness ని.. మళ్ళీ మళ్ళీ చూపించడం ద్వారా కన్వె చేస్తుంటాడు దర్శకుడు Bela Tarr.
ఒక భిన్నమైన ఫీల్ లోకి తీసుకెళ్లే బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ తో, పెద్దగా సంభాషణలు లేకుండా, అతి నిదానంగా కదిలే కెమెరా మనకు ఏదో చెప్తున్నట్టే అనిపిస్తుంది. పుస్తకాలలో read between the lines లాగా, ఈ సినిమాని watch between the frames/shots గా అర్థం చేసుకోవాలి అంటారు. సహనాన్ని పరీక్షించే మూవీ. Without prior knowledge about the movie, it may feel rubbish and nonsense. But there is great philosophy behind it. Aspiring film makers కి ఈ దర్శకుడు, అతని సినిమాలు ఒక పాఠం
