పిల్లల దృక్కోణం నుండి తీసిన “35” సినిమా బాగుంది. చదువు సరిగ్గా రావడం లేదని గొణిగే తల్లిదండ్రులందరూ చూడాల్సిన సినిమా. తల్లిదండ్రులంటే వండి పడేయడం, స్కూలు ఫీజులు కట్టడం కాదని పిల్లల మనస్తత్వాన్ని ఎరిగి తమని తాము కొత్తగా మలుచుకోవాలని చెప్పిన సినిమా. పిల్లల పరిమితుల్ని తెలుసుకోకుండా కేవలం మార్కుల ద్వారా వారిని ప్రేమీంచి, ప్రోత్సహించే పంతుళ్లు కూడా చూడాల్సిన సినిమా. నటనపరంగా చూస్తే అరుణ్ గా వేసిన అబ్బాయి అసలు నటించనేలేదు. కేవలం ప్రవర్తించాడంతే. నివేద థామస్ ఒక మంచి ఆర్టిస్టని ఈ సినిమా మరోసారి నిరూపిస్తుంది. ప్రియదర్శి తన సటిల్ పెర్ఫార్మెన్స్ తో ఆశ్చర్యపరిచాడు. అతనిది వర్తమాన బోధనా వ్యవస్థ దౌర్బల్యాన్ని ఎత్తి చూపే పాత్ర. పిల్లాడి నాన్నగా విశ్వదేవ్ బాగా చేశాడు. పిల్లాడి స్నేహితురాలిగా వేసిన అమ్మాయి చాలా లైవ్లీగా వుంది. ఆర్టిస్టుల నుండి దర్శకుడు మంచి నటన రాబట్టుకున్నాడు.
అంతా బాగానే వుంది కానీ సినిమాలో బ్రాహ్మణ్య నేపథ్యాన్ని హైలైట్ చేయడం చాలా అనవసరం అనిపించింది. పిల్లవాడికి తిరుపతిలో గుండు కొట్టిస్తున్నప్పుడు మేనమామ పిలక పెట్టమని చెప్పడం, నివేద సాంప్రదాయ పద్ధతిలో కాసె పోసి చీర కట్టడం, అన్నేసి సార్లు “శ్రీపతి పండితారాధ్యుల” అంటూ ఇంటి పేరు చెప్పుకోడం, గోత్ర నామాలు వల్లించడం, పిల్లాడిని లెక్కల సబ్జెక్టుతో పనిలేని వేద పాఠశాలలో చేర్పిస్తాననడం వంటివి అనవసరం. నాకైతే ఇదంతా కథకి సంబంధం లేని “కేస్ట్ గ్లోరిఫికేషన్” అనిపించింది. ఎందుకంటే ఇది అన్ని కులాల కథ. మిగతా సినిమా అంతా బాగుంది.
మొత్తం మీద చూడదగ్గ సినిమా! “అహా”ఓటిటిలో వుంది.
~ అరణ్య కృష్ణ
